وقتی نور استادیوم مرسدس بنز در آتلانتا روشن می‌شود، چیزی فراتر از یک مسابقه فوتبال در حال رخ دادن است. در آنجا، هوادارانی که از بوئنوس‌آیرس تا لندن پرواز کرده‌اند، قرار نیست فقط شاهد رقابت ۲۲بازیکن فوتبال باشند؛ آن‌ها قرار است شاهد برخورد دو قدرت برتر فوتبال باشند.
دیدار نیمه نهایی دوم بعد از دیدار فرانسه و اسپانیا، میان آرژانتین و انگلیس امشب برگزار می‌شود. این رقابت در واقع بازخوانی یک سناریوی سهمگین است که داستان آن از سال ۱۹۶۲باز شده است.
در آغاز ششمین حضور لیونل مسی در جام‌جهانی، جهان با یک تردید بزرگ روبرو بود. بسیاری معتقد بودند مسی، پس از فتح قله در قطر، انگیزه‌ای برای کسب افتخاری دیگرندارد. ترس از این بود که او در ۳۹سالگی، نه تنها افتخارات خود را گسترش ندهد، بلکه با تلاش‌های بیهوده برای رسیدن مجدد به جام‌جهانی، با ناکامی از جام‌جهانی خداحافظی کند. اما مسی، مانند همیشه تمام منطق‌ها را به بازی گرفت.
او که اکنون با رکورد گلزنی و پاس گل در تاریخ جام‌جهانی، جایگاه خود را به عنوان بزرگترین بازیکن تمام دوران تثبیت کرده، حالا با یک چالش متفاوت روبروست. او دیگر فقط برای خود نمی‌جنگد؛ او برای امتداد دادن به موفقیت‌های یک غول به نام آرژانتین می‌جنگد.
مسی پس از درخشش مقابل سوئیس، با تواضع همیشگی‌اش گفت: «بازی مقابل انگلیس خاص است؛ آن‌ها یک قدرت هستند و تقابل با قدرت‌ها همیشه هیجان‌انگیز است.» اما در لایه‌های زیرین این جملات، یک حقیقت پنهان است: مسی می‌داند که مقابل انگلیس، او فقط مقابل یک تیم فوتبال نیست؛ او مقابل خاطره‌ای است که هر آرژانتینی آن را در وجود خود حس می‌کند.
برای درک بهتر اهمیت این بازی، باید به جام‌جهانی سال ۱۹۸۶و کشور مکزیک سفر کرد. جایی که دیه‌گو مارادونا، با آن نگاه نافذ و شور آتشین، فوتبال را به یک عرصه نبرد سیاسی و روحی تبدیل کرد. برای آرژانتینی‌ها، آن بازی تنها یک پیروزی نبود؛ یک برگ از تاریخ بود.
مارادونا در کتاب خود به نام «تحت تأثیر خدا»، نوشت که هنوز بچه‌های ۱۰سال‌های هستند که نام او را پشت پیراهنشان دارند. این دیوانگی محصول دو گل تاریخی فوتبال بود. یکی که به «دست خدا» معروف شد و در آن صحنه مارادونا با دست توپ را به تور رساند و جنجالی تاریخی ساخت و دیگری که گل قرن نام گرفت. جان بارنز، اسطوره سابق لیورپول، با نگاهی به آن صحنه می‌گوید: «همه ما دیدیم. همه می‌دانستیم او با دست زده است، اما کسی نمی‌تواند مارادونا را سرزنش کند. او بهترین بازیکن جهان بود.
گل دوم، که در آن مارادونا با ۱۱دریبل در ۱۱ثانیه، پنج بازیکن انگلیسی و از جمله پیتر شیلتون(دروازه‌بان انگلیس) را مبهوت کرد، هنوز هم برترین گل انفرادی در تاریخ فوتبال محسوب می‌شود. آن روز، پیروزی آرژانتین با توصیف‌هایی مانند «مداخله الهی» و «دزدی مهارنشدنی»، خشم انگلیسی‌ها را به اوج رساند. اکنون، نسل جدید بازیکنان آرژانتین، از جمله خوزه مانوئل لوپز، می‌دانند که این بازی، بوی «انتقام تاریخی» می‌دهد.
اگرچه سرمربی آرژانتین، با تکرار جمله «این فقط یک بازی فوتبال است»، سعی دارد از ورود بحث‌های سیاسی جلوگیری کند. تنش میان دو کشور که ریشه در جنگ سال ۱۹۸۲و جزایر فالکلند دارد، اکنون به لایه‌های این مسابقه نفوذ کرده است.
در حالی که مقامات سیاسی در حال رد و بدل کردن اظهارنظرها هستند، بازیکنان آرژانتین قرار است، با انگیزه‌ای بسیار به میدان بروند. گزارش‌ها از اردوی تیم آرژانتین در کانزاس سیتی حکایت از شور و حال عجیبی دارد. بازیکنانی که نه تنها برای پیروزی، بلکه با یک شعار نبردگونه قسم خورده‌اند: «برای مالویناس(همان جزایر فالکلند به اسپانیایی)، برای دیگو و برای آخرین حضور لئو!»
این یعنی آن‌ها می‌خواهند تمام آنچه را که از مارادونا آموخته‌اند، در این ۹۰دقیقه به نمایش بگذارند. آن‌ها می‌خواهند ثابت کنند که جادوی مارادونا همچنان زنده است ولی اینبار به جای «دست مارادنا» در پای‌های مسی جاری است.
انگلیس، با تاریخ پر از افت و خیز و تلاش برای بازیابی شکوه گذشته، می‌خواهد نشان دهد که به دوران «سه‌شیرها» بازگشته است. آن‌ها به دنبال بازپس‌گیری اعتبار از تیم‌هایی هستند که در گذشته با جنجال‌های داوری یا لحظات غیرمنتظره، آن‌ها را به چالش کشیده‌اند.
در مقابل، آرژانتین با رویکردی که ترکیبی از نظم تاکتیکی اسکالونی و جنون خلاقانه بازیکنانش است، آماده است. آن‌ها می‌دانند که در آتلانتا، نباید فقط برای فوتبال بازی کنند؛ آن‌ها باید برای تاریخ بازی کنند.
آیا مسی می‌تواند با پیروزی بر انگلیس، نه تنها جام‌جهانی را به خانه ببرد، بلکه آخرین قطعه پازل رسیدن به مقام بی‌رقیب‌ترین بازیکن تاریخ را در جای خود قرار دهد؟
آیا او می‌تواند از نام بزرگ مارادونا، نه به عنوان یک بار، بلکه به عنوان یک بال برای پرواز استفاده کند؟
در آتلانتا، وقتی سوت شروع بازی نواخته می‌شود بحث از تاکتیک‌های مالکیت توپ وپرس از میان خواهد رفت.بحث برسر این خواهد بود که‌آیا جادوگر آرژانتینی، می‌تواند بر نظم وقدرت انگلیس غلبه‌ کند؟ آیا دست خدای مارادونا در سال ۱۹۸۶، اینبار به پاهای مسی تبدیل خواهد شد؟
این بازی، یک نیمه‌نهایی ساده نیست؛ این آخرین پرده از یک تئاتر بزرگ است که در آن، قهرمانان برای جاودانگی می‌جنگند و تاریخ، با هر گل، ورق خواهد خورد. آماده باشید؛ قرار است در آتلانتا، فوتبال دوباره نفسش را در سینه حبس کند.